Taller lectura y escritura creativa. CCJC.

miércoles, 6 de septiembre de 2023

Pulpeira


Como Pulpeira tamén ten dereito a xugar


Esta instantánea captada nas Rías Baixas mostra

a dona Flavia xogando ao tenis con Alcaraz

durante a visita turística da noso recente campión

para admirar o que valen as galegas, e

apreciar o que vale un polbo.


 -- Agora vas descubrir, zagalico, que

podo estar pescando un polbo cunha man

e cocendo para o San Froilan coa

outra, e logo. E darche unha patada co

pé esquerdo mentres bailo unha muñeira. 


O noso murciano foi coa súa raqueta entre as pernas,

"escopetado", para coller o primeiro avión do aeroporto

 "Rosalía de Castro" cara á súa Murcia natal. 


Nas súas primeiras declaracións

a Larguero (La SER) dixo: 


-- ¿Que si soy feminista?

-- Por supuesto, o demo, malo será.



Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat. 
 de "El Hombre de papel" Grupo versátil.


miércoles, 23 de agosto de 2023

 

Un sueño.









Debe ser un sueño.

Aunque note el vacío que mi mano busca.


Debe ser un sueño.


Yo fui niño adentrándome en lo

desconocido, sin temor a las heridas.


Esto ya lo he vivido.

Oigo la voz de mi madre tras de mí

"No vayas tan rápido, cuidado, te puedes caer"

Debe ser un sueño.


Ahora estoy solo.

Nadie me avisa del peligro de estar solo.

Sigo palpando el vacío.


Esto ya lo he vivido.



Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat. 

 de "El Hombre de papel" Grupo versátil.





sábado, 12 de agosto de 2023




Me abandonaste en este naufragio.

Confiaba en ti, en la mano que me tendiste.


¿Te acuerdas? Lo decidimos juntos, a vida o muerte.

Arriesgamos nuestra vida, luchábamos contra la desidia, contra la zafiedad.


Juntos nos embarcamos buscando el horizonte inalcanzable.


Sucumbiste a los cantos de sirena, sin escuchar mis presagios.

Me quedé sola, nadando contra corriente, buscando tu mano agarrada a la espuma.


He llegado exhausta a un sitio que no es el mío. Ya sabes, si escapé del humano también huía de sus obras.


Agonizo en las arenas de la soledad, rodeada de obscenos que miran mi muerte... y la tuya que me sobrevuela.





 Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat. 
 de "El Hombre de papel" Grupo versátil.






























lunes, 31 de julio de 2023

El Mar.




 


 

Hoy no me siento bien

Me ha devorado un nautilus,

llevado en su estómago lechoso al fondo marino.

No había peces, ni algas.

Me contó cuando él jugaba al escondite

entre corales.


Ahora, la desolación después de

la fiesta del hombre,

de su avaricia, toda

la fealdad de sus desechos.


Pude zafarme de su memoria ancestral

arañando su carne gelatinosa,

hundiendo mi pie en él.


Hoy no me encuentro bien.

No quiero que nadie perciba que nunca

seré el mismo.


Seguiré erguido, impasible,

aunque muera el mar.




Texto: Lola Llabrés  

Imagen-Collage: Rosa Prat



domingo, 16 de julio de 2023

Retales





Mi amado:

Este encierro hace cuartear mi cuerpo. Añoro tanto tus abrazos, tu amor por mí.
Imagino el frío de tu celda, aunque esté repleta de inocentes como tú, como yo.

¿Cuál fue nuestro delito?
¿Nuestras palabras de libertad?
¿Nuestro deseo de abjurar del terror impuesto por los golpistas?

Hemos visto casas ardiendo, madres llorando la temprana muerte de sus hijos en el frente, 
niños desnutridos mirando desde el abandono a un futuro vacío.

A veces pierdo la esperanza de volver a estar juntos, sentirnos, amarnos.

La vigilante nos llama para rezar por la salvación de nuestra nación.
Tengo que dejarte.

Espero que puedas leerme.
Te envío en el sobre mi rostro, hecho con retales de viejos vestidos de compañeras que murieron fusiladas.
Tal como me recuerdo reflejada en un espejo. 
Ahora rota, desquiciada, sin más esperanza que alguna vez puedas volver a besar mis labios, aunque ahora estén cerrados con hilos de muerte.

Te amo.





Texto: Lola Llabrés. 
Collage : Rosa Prat



sábado, 1 de julio de 2023

Día del orgullo.2023

 Mi cuerpo atrapado en una cáscara quiere salir.

Mi madre gallina, avergonzada, me incuba incesantemente para no mostrar al mundo que soy un error.


Salgo solo de noche, mientras ella duerme, cuando mis plumas de colores atraen a los malditos como yo.

Mirad mis piernas ¿son bellas? 

Quiero bailar, sin que nadie se mofe, me siento bien en la oscuridad de un antro que ríe y llora.


Mi padre es un gallo de los de antes, me picotea hasta dejar mi sexo ensangrentado.

--"Así aprenderás, capón de mierda." 

Me escondo de nuevo en mi cáscara, madre me protege, le dice que ya cambiaré, que es solo una malformación genética, no durará más que el tiempo de mi adolescencia, luego, cuando pase, seré como padre, un buen espécimen que sabrá poner orden en un mundo permisivo.


No quiero mandar, quiero amar, disfrutar pero no me dejan.


--Madre, me estás asfixiando. Pataleo, no llego a escapar esta noche de su hermoso culo avergonzado del mío.


Son mis últimos cacareos. No seré, porque nunca debí ser.

Texto: Lola Llabres. Collage: Rosa Prat. 

     Obertura




Texto: LOLA LLABRES. Imagen: ROSA PRAT