Taller lectura y escritura creativa. CCJC.

jueves, 16 de noviembre de 2023

¿Por qué a mí? (II)



Madre murió de una larga y grave enfermedad.
Pude ver su piel transparentando un esqueleto dolorido.
Me volvía loco verla sufrir, cómo iba desapareciendo
su orondez entrañable entre gemidos y noches que acercaban su final.

Me entregué en cuerpo y alma a su cuidado,
lavaba con esmero cada centímetro de su piel
deteniéndome en los pliegues con delicadeza.

Disfruté, debo confesarlo, su Señoría,
de la intimidad que me procuraba tener su cuerpo a mi merced.
Pero juro, que mis manos no traspasaron los límites del oprobio
ni siquiera su santo cáliz sin gota de sangre,
antaño visitado por una caterva de parientes de Ardemúz
el pueblo recóndito de mi querida madre.

Necesitaba desquitarme de tanta calentura acumulada.
La noche sin ella me parecía un infierno.
Quiero que comprenda, señor Juez, que el amor llega
como oxígeno a mis pulmones y exhalo odio emponzoñado.

Al día siguiente de su fallecimiento busqué una víctima
que aliviara mi dolor, que pagara la ausencia de mi madre.

No crea que me fue fácil encontrarla.
Estaba adormecida con un rosario en la mano, arrodillada
ante un altar y siseando un latín de beata sumisa, de árida mujer.
Esta vez quería que mi última obra fuera aplaudida.
Elegí hacerlo ante un público que fuera testigo del crimen.
Lo que, obviamente, llevaría a dar garrote a mi sensible persona.
La anciana se resistió, tuve que levantarla al vuelo
y llevarla al Gran Teatro
donde se iba a estrenar "El Fantasma de la Ópera".

Utilicé la puerta de atrás, no hay porteros con librea, solo basura y ratas.
Pude llegar al escenario, el público brillaba
con tanta perla y piedra preciosa ocultando
marcas de viruela y escotes ajados.
Fue mi último acto y el primero de mi cercana ejecución.
Desvelé, ante el pavor de los espectadores,
que no imaginaban un debut tan espeluznante
la demostración de mi espíritu cruel, fruto de un amor imposible.

El resto ya lo sabe, no espero su clemencia.
Señoría, quisiera un final acorde a mis crímenes,
que el verdugo disfrute de mi garganta
Sentir sus rudas manos sobre ella unos segundos antes de mi muerte.

El frío metal es de cobardes sin alma.
Nunca mataría yo de esa forma tan vil.



Texto: Lola Llabrés Collage analógico : Rosa Prat.

 "El Hombre de papel" Grupo versátil.




































  

 

viernes, 3 de noviembre de 2023

 ¿Por qué a mí? (I)


No me pregunto "To be or not to be" sino matar o no matar.


No puedo evitarlo. Como un alcohólico cae siempre en una esquina, despreciado,

pateado por los vecinos, yo, a pesar del inmenso amor por mi madre

deseo acabar con ella en cuanto observo

sus cabezadas y sus ronquidos.

Pero mi moral me paraliza cuando mis manos acarician su garganta. 

No estaría bien acabar con la culpable de mi existencia.


No soy un asesino, solo cumplo con mi deber trepanando bellos cráneos que albergan vida y sexo.

Crearán con su lujuria niños inocentes, como yo lo fui. 


Fui un infante sensible, me extasiaba ante la inmensidad de una noche estrellada

o la delicadeza de un gorrión.

Pero llegó el momento en que mi voz no podía imitar el canto de un jilguero,

que ya no me acurrucaba en brazos de madre para conciliar el sueño,

sino que me turbaba su olor, mezcla de sudores mal disimulados con polvos de talco.

Descubrí mi sexo sucio frotando sus enaguas.


No quise asumir mi pecado, podría acabar como Edipo, arrancándome los ojos

después de yacer con mi madre desparramada sobre su mecedora.


Empecé a elucubrar con una penitencia que, yo mismo

impondría a las que me hacían ser un monstruo, el castigo merecido.

A mi madre la respetaría, seguiría siendo su niño eterno.

 


(Continuará)





Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat.
de "El Hombre de papel" Grupo versátil.










domingo, 22 de octubre de 2023

Otoño.

   OTOÑO



Te deseo mi ternura hecha jirones 

Como el abrigo de un vagabundo.

A tu pesar, sigo bendiciendo tus heridas

que dejan mi alma al descubierto.

A través entra nueva vida que cicatriza la mía.

Puedo sentir el otoño que llega a duras penas,

irrumpiendo como una fiera enjaulada.

Llego a tu recuerdo, lo cubro de hojas muertas,

marcho sobre él oyendo tu crujido de amante sin amor,

esperando que mis pies ayuden a la lluvia

a que entierre tu impresencia.







Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat.
 de "El Hombre de papel" Grupo versátil.
















sábado, 14 de octubre de 2023

Trozos de mí.


Te envío trozos de mí, palabras sordas, 

recuerdos sin memoria.

Algo que traspase toda la futilidad

adornada de impactos tremebundos.

Mis yos son comestibles, como moras

salvajes imperfectas.

Date cuenta de la poca importancia que

me doy y, sin embargo, sé que puedo salvarte

de la inanición que te consume.

Puedo ser el soplo que alivia la fiebre de

un niño, la nube que tapa el sol en el desierto,

la canción que lagrimea tu garganta.

No hace falta que me recibas entera.

Debo permanecer humana, cumplir con mi destino.






Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat.
 de "El Hombre de papel" Grupo versátil.




lunes, 2 de octubre de 2023

Octubre.



 Cuando sueño 

¿Quién eres?


Contra un paredón.

Intentas "El cant dels ocells" que hacía brillar los ojos de tu hermano.

No puedes, brazo caído, el arco no ejecuta tus órdenes.

¿Qué quieres contarme?


Vives en mí, como un proyecto, una advertencia, un destino.

No sé quién eres, no importa.

Te hicieron volar de un tiro.

Tu violonchelo gemió, el pájaro solo pudo cantar la crueldad huyendo hacia mis sueños.

Mantengo mi brazo derecho unido a la Tierra, nunca lo alzaré.


Mientras los pájaros no canten victoria.






Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat.
 de "El Hombre de papel" Grupo versátil.






EL CANT DELS OCELLS.
Song of the birds.
PAU CASALS










miércoles, 6 de septiembre de 2023

Pulpeira


Como Pulpeira tamén ten dereito a xugar


Esta instantánea captada nas Rías Baixas mostra

a dona Flavia xogando ao tenis con Alcaraz

durante a visita turística da noso recente campión

para admirar o que valen as galegas, e

apreciar o que vale un polbo.


 -- Agora vas descubrir, zagalico, que

podo estar pescando un polbo cunha man

e cocendo para o San Froilan coa

outra, e logo. E darche unha patada co

pé esquerdo mentres bailo unha muñeira. 


O noso murciano foi coa súa raqueta entre as pernas,

"escopetado", para coller o primeiro avión do aeroporto

 "Rosalía de Castro" cara á súa Murcia natal. 


Nas súas primeiras declaracións

a Larguero (La SER) dixo: 


-- ¿Que si soy feminista?

-- Por supuesto, o demo, malo será.



Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat. 
 de "El Hombre de papel" Grupo versátil.


miércoles, 23 de agosto de 2023

 

Un sueño.









Debe ser un sueño.

Aunque note el vacío que mi mano busca.


Debe ser un sueño.


Yo fui niño adentrándome en lo

desconocido, sin temor a las heridas.


Esto ya lo he vivido.

Oigo la voz de mi madre tras de mí

"No vayas tan rápido, cuidado, te puedes caer"

Debe ser un sueño.


Ahora estoy solo.

Nadie me avisa del peligro de estar solo.

Sigo palpando el vacío.


Esto ya lo he vivido.



Texto. Lola Llabrés 
Collage analógico : Rosa Prat. 

 de "El Hombre de papel" Grupo versátil.