¿Por qué a mí? (II)
Madre murió de una larga y grave enfermedad.Pude ver su piel transparentando un esqueleto dolorido.Me volvía loco verla sufrir, cómo iba desapareciendosu orondez entrañable entre gemidos y noches que acercaban su final.Me entregué en cuerpo y alma a su cuidado,lavaba con esmero cada centímetro de su pieldeteniéndome en los pliegues con delicadeza.Disfruté, debo confesarlo, su Señoría,de la intimidad que me procuraba tener su cuerpo a mi merced.Pero juro, que mis manos no traspasaron los límites del oprobioni siquiera su santo cáliz sin gota de sangre,antaño visitado por una caterva de parientes de Ardemúzel pueblo recóndito de mi querida madre.Necesitaba desquitarme de tanta calentura acumulada.La noche sin ella me parecía un infierno.Quiero que comprenda, señor Juez, que el amor llegacomo oxígeno a mis pulmones y exhalo odio emponzoñado.Al día siguiente de su fallecimiento busqué una víctimaque aliviara mi dolor, que pagara la ausencia de mi madre.No crea que me fue fácil encontrarla.Estaba adormecida con un rosario en la mano, arrodilladaante un altar y siseando un latín de beata sumisa, de árida mujer.Esta vez quería que mi última obra fuera aplaudida.Elegí hacerlo ante un público que fuera testigo del crimen.Lo que, obviamente, llevaría a dar garrote a mi sensible persona.La anciana se resistió, tuve que levantarla al vueloy llevarla al Gran Teatrodonde se iba a estrenar "El Fantasma de la Ópera".Utilicé la puerta de atrás, no hay porteros con librea, solo basura y ratas.Pude llegar al escenario, el público brillabacon tanta perla y piedra preciosa ocultandomarcas de viruela y escotes ajados.Fue mi último acto y el primero de mi cercana ejecución.Desvelé, ante el pavor de los espectadores,que no imaginaban un debut tan espeluznantela demostración de mi espíritu cruel, fruto de un amor imposible.El resto ya lo sabe, no espero su clemencia.Señoría, quisiera un final acorde a mis crímenes,que el verdugo disfrute de mi gargantaSentir sus rudas manos sobre ella unos segundos antes de mi muerte.El frío metal es de cobardes sin alma.Nunca mataría yo de esa forma tan vil.
jueves, 16 de noviembre de 2023
viernes, 3 de noviembre de 2023
¿Por qué a mí? (I)
No me pregunto "To be or not to be" sino matar o no matar.
No puedo evitarlo. Como un alcohólico cae siempre en una esquina, despreciado,
pateado por los vecinos, yo, a pesar del inmenso amor por mi madre
deseo acabar con ella en cuanto observo
sus cabezadas y sus ronquidos.
Pero mi moral me paraliza cuando mis manos acarician su garganta.
No estaría bien acabar con la culpable de mi existencia.
No soy un asesino, solo cumplo con mi deber trepanando bellos cráneos que albergan vida y sexo.
Crearán con su lujuria niños inocentes, como yo lo fui.
Fui un infante sensible, me extasiaba ante la inmensidad de una noche estrellada
o la delicadeza de un gorrión.
Pero llegó el momento en que mi voz no podía imitar el canto de un jilguero,
que ya no me acurrucaba en brazos de madre para conciliar el sueño,
sino que me turbaba su olor, mezcla de sudores mal disimulados con polvos de talco.
Descubrí mi sexo sucio frotando sus enaguas.
No quise asumir mi pecado, podría acabar como Edipo, arrancándome los ojos
después de yacer con mi madre desparramada sobre su mecedora.
Empecé a elucubrar con una penitencia que, yo mismo
impondría a las que me hacían ser un monstruo, el castigo merecido.
A mi madre la respetaría, seguiría siendo su niño eterno.
(Continuará)
Texto. Lola LlabrésCollage analógico : Rosa Prat.de "El Hombre de papel" Grupo versátil.
domingo, 22 de octubre de 2023
Otoño.
OTOÑO
Como el abrigo de un vagabundo.
A tu pesar, sigo bendiciendo tus heridas
que dejan mi alma al descubierto.
A través entra nueva vida que cicatriza la mía.
Puedo sentir el otoño que llega a duras penas,
irrumpiendo como una fiera enjaulada.
Llego a tu recuerdo, lo cubro de hojas muertas,
marcho sobre él oyendo tu crujido de amante sin amor,
esperando que mis pies ayuden a la lluvia
a que entierre tu impresencia.

sábado, 14 de octubre de 2023
Trozos de mí.
Te envío trozos de mí, palabras sordas,
recuerdos sin memoria.
Algo que traspase toda la futilidad
adornada de impactos tremebundos.
Mis yos son comestibles, como moras
salvajes imperfectas.
Date cuenta de la poca importancia que
me doy y, sin embargo, sé que puedo salvarte
de la inanición que te consume.
Puedo ser el soplo que alivia la fiebre de
un niño, la nube que tapa el sol en el desierto,
la canción que lagrimea tu garganta.
No hace falta que me recibas entera.
Debo permanecer humana, cumplir con mi destino.
lunes, 2 de octubre de 2023
Octubre.
¿Quién eres?
Contra un paredón.
Intentas "El cant dels ocells" que hacía brillar los ojos de tu hermano.
No puedes, brazo caído, el arco no ejecuta tus órdenes.
¿Qué quieres contarme?
Vives en mí, como un proyecto, una advertencia, un destino.
No sé quién eres, no importa.
Te hicieron volar de un tiro.
Tu violonchelo gemió, el pájaro solo pudo cantar la crueldad huyendo hacia mis sueños.
Mantengo mi brazo derecho unido a la Tierra, nunca lo alzaré.
Mientras los pájaros no canten victoria.
miércoles, 6 de septiembre de 2023
Pulpeira
Como Pulpeira tamén ten dereito a xugar
Esta instantánea captada nas Rías Baixas mostra
a dona Flavia xogando ao tenis con Alcaraz
durante a visita turística da noso recente campión
para admirar o que valen as galegas, e
apreciar o que vale un polbo.
-- Agora vas descubrir, zagalico, que
podo estar pescando un polbo cunha man
e cocendo para o San Froilan coa
outra, e logo. E darche unha patada co
pé esquerdo mentres bailo unha muñeira.
O noso murciano foi coa súa raqueta entre as pernas,
"escopetado", para coller o primeiro avión do aeroporto
"Rosalía de Castro" cara á súa Murcia natal.
Nas súas primeiras declaracións
a Larguero (La SER) dixo:
-- ¿Que si soy feminista?
-- Por supuesto, o demo, malo será.
miércoles, 23 de agosto de 2023
Debe ser un sueño.
Aunque note el vacío que mi mano busca.
Debe ser un sueño.
Yo fui niño adentrándome en lo
desconocido, sin temor a las heridas.
Esto ya lo he vivido.
Oigo la voz de mi madre tras de mí
"No vayas tan rápido, cuidado, te puedes caer"
Debe ser un sueño.
Ahora estoy solo.
Nadie me avisa del peligro de estar solo.
Sigo palpando el vacío.
Esto ya lo he vivido.











